Μου ζητήθηκε και δεν χαλάω χατήρι στους φίλους μου!

Ν.Αgo , συγνώμη για την καθυστέρηση τώρα την είδα την πρόσκληση!

1. Όνομα: Μαρία
2. Γενέθλια: 16/07/78
3. Ζώδιο: Καρκίνος
4. Χρώμα μαλλιών: καστανό .
5. Χρώμα ματιών: καφέ .
6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ; Ναι αν και προσπαθώ να το αποφεύγω
7. Είδος μουσικής που ακούς; τα πάντα αν και έχω μια αδυναμία στους Active Member
8. Χαρακτήρας Disney/Warner Bross: Shrek
9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά; Ο Νικολάκης μου και μου λείπει πολύ.
10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: να βάλω το ξυπνητήρι 10 λεπτά αργότερα
11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: το κινητό μου
12. Τι έχεις στον τοίχο σου; Μία πορσελάνινη γοργόνα
13. Τι έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου; Σκόνη ;
14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τι θα έκανες; Θα την έκανα ταχύτατα
15. Αγαπημένος αριθμός: 8 και 4
16. Αγαπημένο όνομα: Χρήστος ( ο ανιψιός μου).
17. Τα χόμπι σου: βιβλία, internet, μουσική, ταξίδια.
18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα; Οπουδήποτε εκτός Αθήνας και κοντα στην θάλασσα
19. Μια ευχή για το μέλλον: Να μην υπάρχουν παιδια λυπημένα
20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες; Δεν το έχω σκεφτεί ποτέ
21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: την τσάντα μου
22. Αγαπημένο λουλούδι: άσπρες μαργαρίτες
23. Αγαπημένη σειρά: Lost!!!!
24. Αγαπημένη ταινία: The green mile
25. Αγαπημένο τραγούδι: Σ’ένα φύλακα άγγελο αλήτη
26. Aγαπημένο βιβλίο: Το χρώμα του φεγγαριού , Αλκυόνη Παπαδάκη
27. Αγαπημένο ζώο: Άλογο, σκύλος
28. Αγαπημένο ρούχο: τζιν
29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Active Member, Πυξ Λαξ
30. Αγαπημένο χρώμα: Μπλέ
31. Αγαπημένο φαγητό: Ψητό κατσαρόλας με λαζάνια
32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι; Shrek
33. Κακή συνήθεια: κάπνισμα
34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: η ακεραιότητα
35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει : η υπερβολική ευαισθησία μου
36. Συνηθισμένη ατάκα: Θα περάσει και αυτό.
37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Εισοδηματίας βέβαια!
38. Μεγαλύτερος φόβος: η υγεία! ( Εδώ συμφωνούμε απόλυτα!)
39. Η καλύτερη pizza: με σουτζούκι.
40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι…: είναι απαραίτητα!

Και πάλι συγνώμη για την καθυστέρηση!!

Πες μου τι άλλο φοβάσαι και θα γίνω…

Τι άλλο φοβάσαι …

Κάποτε σ’ είδα στο πέρασμα του αιώνιου κόμβου,
στο καιρό του τρόμου και του αλλόκοτου φόβου,
να διπλώνεσαι, ν’ ανησυχείς και να τρομάζεις
και πριν καλάρουν οι μέρες το σκασμό να βγάζεις.
Να μια απ’ τα ίδια — ίδιοι δρόμοι — ίδιοι κύκλοι•
γαβγίζουν οι άνθρωποι — σκιάζονται οι σκύλοι,
θρηνούν μανάδες, και πού να ξαποστάσεις
όταν στη μνήμη σου μακραίνουν οι αποστάσεις.
Έτσι σκηνοθετούν το σήμερα άκριτοι κοσμοκράτορες,
βαρέθηκα τα έγκυρα - είναι όλοι προβοκάτορες
που πιάνονται απ’ τον φόβο σου και φτιάχνουν ιστορίες
κι ενάντια στους άπιστους στήνουν σταυροφορίες
από χορτασμένους με το ίδιο ήθος και παράστημα
που θα εξοντώνουν όσα τους μοιάζουν άσχημα.
Έτσι κι εγώ αφού σκιάζεσαι ξανά σε φτύνω.
Ψάχνω, λοιπόν, ό,τι φοβάσαι για να γίνω…
Γίνομαι τάφος αντάρτη στο Ιράκ και μοιρολόι στη Παλαιστίνη,
τυφλός στη Βοσνία - Ερζεγοβίνη•
πεινασμένος ιθαγενής στο Μεξικό,
χίλιες επεξηγήσεις για το φόβο σου στο λεξικό,
μοναχός στο Θιβέτ — κι aboriginal στην Αυστραλία,
τζαμί καμένο από φασίστες στην Ιταλία•
εθελοντής γιατρός απ’ την Αβάνα
και παιδί στην Τεχεράνη απ’ ανύπαντρη μάνα•
νεκρός κι άταφος δάσκαλος στη Σομαλία,
κυνηγημένος τούρκος συγγραφέας στη Γαλλία,
εργάτης στα πετρέλαια στη Βενεζουέλα
και στο Μπέλφαστ μια ματωμένη φανέλα•
βραζιλιάνος με 8 σφαίρες στο κεφάλι στο Λονδίνο
- τι άλλο φοβάσαι, πες μου, και θα γίνω.
Εγώ που κάνω όνειρα κι έχω πολλά ωραία να χάσω
κάνω και την αρχή — δε γουστάρω να ησυχάσω.
Τι άλλο φοβάσαι, πες μου, και θα γίνω
κι ας έχω τόσα πολλά κι ωραία να χάσω.
Κι ούτε στιγμή μη ρωτάς τι θα απογίνω,
μου φτάνει που δε γουστάρω να ησυχάσω
(που είμαι εδώ και θέλω τη βολή σου να χαλάσω — πες μου, τι άλλο φοβάσαι)
Θα γίνω χρήστης που παλεύει για τη σωτηρία,
διψασμένος πρόσφυγας από τη Νιγηρία,
σαρίκι τυλιγμένο σε περήφανο κεφάλι
και μασάτι από αφρικάνικο ατσάλι.
Σφαγμένο θηλυκό απ’ τους γονείς του στην Κίνα
κι ορφανό σε φαβέλα που πεθαίνει απ’ την πείνα.
Τι άλλο φοβάσαι πες μου και θα γίνω…
Αλγερινός που ξημερώνεται σε γαλλικά λιμάνια
και μάτια που κοιτούν από πασαμοντάνια•
τούρκος αναλφάβητος που ζει στο Γκάζι
και μορφωμένος Αλβανός που σε τρομάζει•
στο τοίχος της ντροπής stencil απ’ τον Banksy
κι ο εφιάλτης σου πριν να χαράξει.

Πες μου, τι άλλο φοβάσαι και θα γίνω…

Πες μου, τι άλλο φοβάσαι και θα γίνω…

Χριστός Ανέστη

Χριστός Ανέστη σε όλους μας με υγεία αγάπη και ευτυχία και μια ευχή να γινόμαστε μέρα με την ημέρα καλύτεροι άνθρωποι.

Μη μ’αφήνεις τώρα , που είναι όλα πιο δύσκολα

Τριγυρνάει στο μυαλό μου εδώ και μέρες ..

Καιρός να πάρει την θέση του εδώ μαζί με όλα τα άλλα μπας και πάψω να το σιγοτραγουδώ.

εικονικές πραγματικότητες…ή μηπως όχι

βιντεάκι 1

βιντεάκι 2 - Η άλλη όψη

βιντεάκι 3 . Συγνώμη κύριε Γεωργιάδη αλλά όποιος φωνάζει για να επιβάλλει την γνώμη του εκτός απο γελοίος, δεν έχει και επιχειρήματα

βιντεάκι 4 - Η άλλη όψη

βιντεάκι 5 - Η χειρότερη όλων

Δεν μπορώ ρε παιδιά ντρέπομαι

Δεν έχω μάθει έτσι..

Έχω μάθει να σέβομαι ..Όλους τους ανθρώπους μάυρους ,κίτρινους , μπλέ

Πότε χάσαμε την ανθρωπιά μας;

Αν δεν σεβαστούμε εμείς πρώτα την χώρα μας, δεν θα την σεβαστεί κανείς

Σ’ ένα φύλακα άγγελο αλήτη

Σ’ έχω δει στα πιο παράξενα και όμορφα μέρη
όπου κρατούσα μικρόφωνο βρισκόσουν εκεί
με ένα τσιγάρο ή μ’ ένα ποτήρι στο χέρι
κάπου στο βάθος μακριά από τη σκηνή
σ’ είδα χειμώνα σ’ ένα χώρο ζεστό μικρό
και καλοκαίρι σε φευγάτο νησί
σ’ είδα σε γήπεδο σε κάποιο μακρινό χωριό
και στην Αθήνα σε μεγάλο μαγαζί.
Σ’ είδα κι αλλού με κόσμο πολύ στριμωγμένο
και σε μέρος που ήμασταν εμείς κι εμείς
σ’ είδα να γελάς και άλλοτε θυμωμένο
και γούσταρα λόγω τιμής
σ’ έχω ακούσει δυνατά να τραγουδάς και να φωνάζεις
να τα κάνεις τριγύρω σου κομμάτια
σ’ έχω πιάσει για ώρα προσεκτικά να κοιτάζεις
τα ‘χουμε πει τόσες φορές με τα μάτια.
Σ’ είδα να μου χτυπάς την πλάτη και να φεύγεις
να δακρύζεις και το κεφάλι να σκύβεις
σ’ έψαχνα κάπου στο φως, αλλά κι εσύ τ’ αποφεύγεις
στην αρχή μου φαινόταν πως κι εσύ κάτι κρύβεις
με την πάρτη σου που λες είχαν πολλοί τρελαθεί
σ’ είχαν περάσει για χαμένο ή ασφαλίτη
τώρα ξέρω το Low Bap όπου βρεθεί
έχει ένα φύλακα άγγελο αλήτη.
Ρε, δε με νοιάζει από που ‘ρθες σου λέω
κι εμείς εδώ είμαστε περαστικοί
στον ουρανό ν’ ανέβω και να τα λέω
πάω στοίχημα πως θα ‘σαι και εκεί
Ρε, δε με νοιάζει ποιος σ’ έστειλε, τι θες
ούτε αν είσαι από άλλο πλανήτη,
εδώ χρωστάμε λύπες και χαρές
σ’ ένα φύλακα άγγελο αλήτη.
Δε σ’ έχω πιάσει πάνω απ’ άλλους να θέλεις ν’ ακουστείς,
όμως μαντεύω πως καλά με τα λόγια θα τα πας
δεν αγριεύεις χωρίς λόγο κι αν πιαστείς
τότε κουλάρεις ξανά και στο τοίχο ακουμπάς
υποψιάζομαι περίπου ποιο τραγούδι γουστάρεις
και νιώθω πως ακούς πάντα τ’ “Ονειρολόγιο”,
ωραία, ακόμα ένας τρελός ταξιδιάρης
που είν’ η ζωή του ένα Low Bap δρομολόγιο.
Υπάρχουν φίλοι που δεν έχουν δώσει δραχμή,
ενώ εσύ πληρώνεις μάλλον εισιτήριο
υπάρχουνε κι αυτοί που δεν είχανε τιμή,
ποιο θα τους διάλεγες, για πες μου, εσύ μαρτύριο
υπάρχουν κι άλλοι όχι και τόσο κουρασμένοι
θυμίζουν μαθητές μέσα στην τάξη
μπροστά που κάθονται οι καλά οι διαβασμένοι
και πίσω αυτοί που είναι αλλού μα και οι εντάξει
Μου ‘παν στα δύσκολα πως ρώταγες για μένα
τότε γέλασα πολύ κι η ψυχή μου το χάρηκε
τους είπα να σε βρουν, όμως τα ίχνη σβησμένα
κάποιος τους είπε πως ο αλήτης χάθηκε
εγώ όμως ξέρω την επόμενη φορά
όταν θα ψάξω από πάνω απ’ τη σκηνή
σε μια γωνιά, στη τελευταία τη σειρά
πάω στοίχημα ξανά πως θα ‘σαι εκεί.

Και πολύ καλά της έκανε!

Το παρακάτω περιστατικό μου ήρθε μέσω e-mail από έναν φίλο μου.

Περιττό να πώ το πόσο το ευχαριστήθηκα………

 

προχθές απόγευμα, μέσα στο λεωφορείο, κάπου στην Αθήνα…

Νεκρική σιγή αν και γεμάτο από κόσμο, μεταφέρει τους ταλαιπωρημένους από τη
δουλειά Αθηναίους, αργά. Το ψιλόβροχο και τα κορναρίσματα, μάλλον χαλάνε τη
διάθεση ασυνείδητα. Θέσεις πιασμένες, άνθρωποι όρθιοι, κουβέντα καμία.
Η όρθια ηλικιωμένη κυρία με το πλατινέ μαλλί και το ζωγραφισμένο από
ρυτίδες και μπογιά πρόσωπο, παίρνει την απόφαση να εκδηλώσει τον αγενή και
ρατσιστικό μονόλογο της. Δέκτης της ακραίας συμπεριφοράς της, ένας
μετανάστης (πιθανότατα από τη Νιγηρία, κρίνοντας από το βαθύ σκούρο χρώμα
του) του οποίου το δεύτερο «λάθος» -το πρώτο ήταν που ήρθε στην Ελλάδα- ήταν
ότι είχε θέση και καθόταν. Με ένα «κόσμιο» λοιπόν τρόπο, η πρωταγωνίστρια
της ιστορίας μας, του απευθύνει το λόγο.

-Σήκω να κάτσω!

-…

-Ε, βέβαια! Αφού σας μαζέψαμε όλους εδώ, εμείς φταίμε!
-…

-Κάνεις πως δεν ακούς? Τι δουλειά έχεις εδώ? Γέμισε ο τόπος από μαύρους και
Αλβανούς! Σα δε ντρέπεστε λέω ‘γω!

-…

Είναι προφανές ότι η αδιαφορία που εισπράττει από τον Αφρικανό επιβάτη την
εξοργίζει περισσότερο. Ο κόσμος παραμένει αδιάφορος μπροστά στη σκηνή και
μόνο κάτι ψίθυροι από κάποιους που σχολιάζουν το παραλήρημα της, προδίδουν
μια ανεπαίσθητη αντίδραση.

Ξαφνικά μια θέση αδειάζει ως δια μαγείας, η οποία τυχαίνει να είναι αυτή
δίπλα από τον αλλοδαπό φίλο μας! Χωρίς δεύτερη σκέψη η ηλικιωμένη κυρία
κάθεται ακριβώς δίπλα του και συνεχίζει ακάθεκτη να τον κοσμεί με διάφορα
προσβλητικά επίθετα. Εκείνος δεν της δίνει καμιά απολύτως σημασία και την
αφήνει να εκτίθεται με τον πιο απλό τρόπο.

Το γεγονός στο σημείο αυτό παίρνει μία εντελώς αναπάντεχη εξέλιξη και του
προσδίδει άλλο ενδιαφέρον. Δύο ελεγκτές που ανεβαίνουν στο «ξεχωριστό» αυτό
λεωφορείο θα γίνουν άθελα τους πρωταγωνιστές και αυτοί, στην περίεργη -ως
προς την κατάληξη της- αυτή ιστορία.

-Τα εισιτήρια σας παρακαλώ.

Μια κλασσική φράση που γεμίζει με άγχος τους λαθρεπιβάτες και κάνει τους
υπόλοιπους να βάζουν το χέρι στη τσέπη τους, ψάχνοντας το «μαγικό χαρτάκι»
που θα τους γλιτώσει από το να γίνουν το επίκεντρο στα μάτια των υπολοίπων.

Οι ελεγκτές ξεκινούν τη δουλειά τους από τα δύο άκρα του οχήματος,
δίνοντας χρόνο στους επιβάτες που κάθονται στη μέση να βρουν με την ησυχία
τους το εισιτήριο ή να σκεφτούν μια καλή δικαιολογία (για αυτούς που δεν
έχουν). Κάπου εκεί κάθονται και οι πρωταγωνιστές μας. Η ηλικιωμένη κυρία
βγάζει με μιας το εισιτήριο από την άσχημη δερμάτινη τσάντα της και το
κρατάει ψηλά λες και έκανε καμιά τρομερή ανακάλυψη! Χωρίς να το πολυσκεφτεί
ο ακίνητος και αμίλητος -μέχρι εκείνη τη στιγμή- αλλοδαπός πρωταγωνιστής
μας, βουτάει αστραπιαία το εισιτήριο της και το τρώει! Όλοι κοιτούν με
έκπληξη αλλά και κρυφή ικανοποίηση. Ο επόμενος διάλογος μεταξύ του ελεγκτή
και της κυρίας είναι όλα τα λεφτά.

-Το εισιτήριο σας παρακαλώ.

-Μου το’φαγε ο Μαύρος!!! (με λυγμούς)

Κάπου εδώ ο κόσμος ξεσπάει σε γέλια, ο ελεγκτής την περνάει για τρελή και το

πρόστιμο πλέον έχει γραφτεί στο μπλοκάκι του…

Μάλλον εμείς δεν θα γίνουμε άνθρωποι ποτέ

Διαβάστε το παρακάτω post ,διαβάστε και τα επιθετικά και ρατσιστικά σχόλια του voros σε μία ξεκάθαρα χιουμοριστική καταχώρηση, και πείτε μου ως πότε θα συνεχίζουμε να ανεχόμαστε και να πρωωθούμε ρατσιστικές και φασιστικές αντιλήψεις…

http://agonek.blogspot.com/2008/01/kthim-mbrapa.html

Υ.Γ: N.Ago .. Για μία ακόμη φορά συγχαρητήρια για την αξιοπρέπεια του χαρακτήρα σου

Τελική ευθεία…

Τελειώσαμε με όλες τις εξετάσεις του προχειρουργικού ελέγχου. Πνεύμονες καθαροί , καρδιά εντάξει.

Πήραμε το πράσινο φως για την εγχείρηση. Το μόνο που μένει είναι να κλείσουμε ημερομηνία για το χειρουργείο . Ο γιατρός μας λέει ότι μέχρι τις 20 Φεβρουαρίου θα έχει γίνει.

Θέλω να πιστεύω πως τα χειρότερα πέρασαν..

Χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον καθηγητή της πνευμονολογικής κλινικής του Σωτηρία , Γιάννη Αράπη, ο οποίος είχε την ανθρώπια και την ευαισθησία να με δεχτεί στο γραφείο του στο νοσοκομείο χωρίς να έχω ραντεβού ενώ δεν είχε καμία υποχρέωση. Αν δεν είχα μιλήσει μαζί του εκείνη την συγκεκριμένη στιγμή , αν δεν είχε κοιτάξει τις εξετάσεις να με καθυσυχάσει δεν ξέρω πως θα είχα φύγει από το νοσοκομείο εκείνη την ημέρα..

Ποιός σας έκανε ποδαρικό;

Αφορμή για το post είναι το Μαράκι που δυστυχώς δεν έιχε και το καλύτερο ποδαρικό για φέτος…

Λεπτομέρειες εδώ :

http://mikroanalogo.blogspot.com/2008/01/blog-post.html

Σε εμάς έκανε ποδαρικό η μητέρα μου μετά του Κανέλου του σκύλου

Και η αλήθεια είναι ότι γελάσαμε πολύ!!