27
Dec
08

Γελοιότητες

– Θέλω να πάμε για καφέ , να μιλήσουμε να ξαναγίνουμε όπως πριν ….

Πόσο γελοίος μπορείς να γίνεις , και πόσο ηλιθία είμαι εγώ που σήκωσα το τηλέφωνο .


4 Responses to “Γελοιότητες”


  1. 1 N.Ago
    December 27, 2008 at 13:22 pm

    Δεν ξέρω τι να σου πω για το θέμα…
    Σου εύχομαι ,όμως, ολόψυχα, να βρεις όσο φως χρειάζεσαι, για να λούσεις τη ζωή σου το νέο έτος.🙂

  2. December 27, 2008 at 13:33 pm

    Σ’ευχαριστώ πολύ Νίκο να’σαι καλά .. Δεν χρείαζεται να πεις κάτι , η παρουσία σου είναι αρκετή .

    Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές και ανταποδίδω με όλη μου την καρδιά!

  3. 3 7simetra
    December 28, 2008 at 20:14 pm

    επρεπε να κανεις αυτο που εκανε μια φιλη μου
    πεταξε το κινητο της στη μαργαριτα της
    χαλας βεβαια ενα κινητο και μια μαργαριτα αλλα ουδεις αναντικαταστατος!
    χρονια πολλα και καλα και σ εσενα!
    με υγεια😉 και ευτυχια
    τι αλλο;

    φιλια πολλα πολλα!

  4. December 29, 2008 at 20:59 pm

    Έχεις δίκιο ουδείς αναντικατάστατος …
    Το λυπάμαι το κινητό ! Οπότε για αλλαγή νούμερου πάμε …
    Και τις δικές μου ευχές ότι επιθυμείς , και πάντα με υγεία !

    Αλήθεια της φίλης σου πόσο καιρό της πήρε η “αποτοξίνωση”;

    Και τα δικά μου φιλιά !


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


Calendar

December 2008
M T W T F S S
« Oct   Jan »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Pages

Ποτέ δεν θα ξεχάσω

Φωτιά στο Αίγιο 10

Φωτιά στο Αίγιο 11

Φωτιά στο Αίγιο 5

More Photos

Αλκυόνη Παπαδάκη

Είναι κάτι νύχτες, που τ' αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου. Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγοτραγουδούν. Ακόμα κι οι πέτρες. Και τα ξερά κλαδιά. Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου. Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη, ούτ' ένα λουλουδάκι. Ούτ' ένα γλυκό, μπας και σε ξεγελάσει. Θρονιάζεται στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της. «Αυτάααα! Πού είχαμε μείνει;» Σου λέει μ' όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα. Είν' αυτές οι νύχτες, που τ' άστρα κατεβαίνουν χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι. Που όλα σιγοτραγουδούν. Είν' αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς. Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα.

Επισκέπτες

  • 22,619 hits
Add to Technorati Favorites

Top Clicks

  • None

%d bloggers like this: