Archive for September, 2007

30
Sep
07

Έχω πολύ καλά νέα!

newjob.gif

Πριν ένα χρόνο περίπου έψαχνα για δουλειά (καθόλου πρωτότυπο για μένα μιας και συνέχεια πέφτω σε κακοπληρωτές).Έστειλα λοιπόν το βιογραφικό μου σε μια μεγάλη εταιρεία μπας και , χωρίς να περιμένω και πολλά πράγματα. Τώρα λοιπόν ένα χρόνο μετά με πήραν τηλέφωνο να πάω για συνέντευξη. Και πήγα.. και ξαναπήγα. Πέρασα συνολικά από τέσσερις συνεντεύξεις (διευθυντές, υποδιευθυντές , καθαρίστριες , φύλακες..) Αλλά αυτά έχουν οι μεγάλες εταιρείες ποια είμαι εγώ να κρίνω; 😛

Στην τελευταία λοιπόν συνέντευξη μου λέει ο καλός κύριος που είχα πάει να συναντήσω, εντάξει δεσποινίς θα σας ειδοποιήσουμε για τις λεπτομέρειες, και μένω εγώ κόκκαλο! Βλέπεις δεν πίστευα ποτέ αλλά ποτέ όμως σου λέω ότι θα την έπαιρνα την δουλειά. Πήγα στις συνεντεύξεις για την εμπειρία, για να μην πω ότι δεν προσπάθησα. Έφυγα λοιπόν από την εταιρεία με την απορία περιμένοντας να δω αν θα με πάρουν τηλέφωνο. Και καθώς είμαι και προληπτική δεν είπα σε κανέναν τίποτα.

Και με πήραν! Ρώτησαν αν ενδιαφέρομαι για την δουλειά και πότε μπορώ να ξεκινήσω. Συμφωνήσαμε να ξεκινήσω σε 2 εβδομάδες. Οι δύο εβδομάδες πέρασαν και την Δευτέρα ξεκινάω. Και έχω τρελαθεί από το άγχος..

Σαν να πηγαίνω πρώτη μέρα στο σχολείο…

 

—————-
Now playing: Rascal Flatts – What Hurts The Most
via FoxyTunes

Advertisements
23
Sep
07

«Έχασε την μάχη» ο αντιδήμαρχος Ζαχάρως – Cosmo.gr

Link to «Έχασε την μάχη» ο αντιδήμαρχος Ζαχάρως – Cosmo.gr

Χάθηκε ένας ακόμη ήρωας.

Technorati tags: ,
20
Sep
07

Να μην σου συμβεί ποτέ

Αν ρωτήσεις τους φίλους μου να σου πουν ιστορίες για μένα , το σίγουρο είναι ότι θα γελάσεις πολύ..

Έχω κάνει πολλές βλακείες στην ζωή μου καθότι και πολύ ατζούμπαλος άνθρωπος… Και η πλάκα είναι ότι γελάω και εγώ με τις ξεφτίλες που με έχουν βρει.

Μία από αυτές όποτε την θυμάμαι με λούζει ακόμη κρύος ιδρώτας.

Η ιστορία έχει ως εξής… Είναι περίπου μέσα Σεπτεμβρίου πριν αρκετά χρόνια και ο καιρός έχει αρχίσει να χαλάει (όχι όπως τώρα που ακόμα ψηνόμαστε…), χτυπάει το κινητό και είναι ο κολλητός μου που τώρα είναι κουμπάρος μου (έχω μεγάλη καρδιά τελικά). Εκείνο τον καιρό υπηρετούσε την μαμά πατρίδα και είχε έρθει Αθήνα για λίγες ώρες. Προτείνει λοιπόν ο κουμπάρος να πάμε για καφέ στο Μικρολίμανο για να είναι και κοντά στο λιμάνι μιας και έπρεπε να φύγει.Ετοιμάζομαι και εγώ παρφουμαρίζομαι , φοράω τις πολύ ωραίες σαγιοναρίτσες! μου και ξεκινάω να πάω να πάρω τον κολλητό από το Δημοτικό θέατρο. Φτάνουμε στο Μικρολίμανο και έχει αρχίσει να ψιχαλίζει.. Παρκάρουμε..Κοσμοσυρροή στις καφετέριες.

Και σαν να προαισθάνθηκα αυτό που θα ακολουθούσε τον ρωτάω:

-Ρε Χρήστο , ψιχαλίζει που θα πάμε τώρα;

-Ε και τι έγινε; Θα λιώσεις; Άντε τελείωνε γιατί στις 7 φεύγει το καράβι και εγώ θέλω να πιω καφέ. (ΜΕΓΑΣ ΓΑΙΔΑΡΟΣ)

-Βρε Χρήστο μου δεν είναι ότι θα λιώσω αλλά όταν ξεκίνησα από το Καλαμάκι είχε ήλιο και εδώ τώρα βρέχει , και εγώ φοράω σαγιονάρες και θα γελάει ο κόσμος.

-Μαρία άσε τις βλακείες.. Τα παπούτσια σου θα κοιτάνε;

-Καλά άντε πάμε. Σε ποια θα πάμε;

-Στο Flocafe .

Μάλιστα (σκέφτηκα) θα κάνουμε πασαρέλα μέχρι να φτάσουμε…

Αρχίσαμε να περπατάμε προς το Floca , ο Χρήστος λίγο πιο μπροστά από μένα. Άνοιξα λοιπόν το βήμα μου να τον φτάσω και ξαφνικά αισθάνομαι τη μία πατούσα μου χωρίς παπούτσι.. Γυρνάω το κεφάλι μου μου να δω τι έγινε και βλέπω την σαγιονάρα μου πάνω στις πλάκες του πεζοδρομίου ένα βήμα πιο πίσω από μένα. Παγώνω. Κοιτάω δεξιά – αρίστερα να δω αν με είδε κανείς. Ουφ ευτυχώς δεν πήρανε χαμπάρι..

Γυρνάω πίσω, βάζω διακριτικά το πόδι μου στην σαγιονάρα και πάω να σηκώσω το πόδι μου. Το σηκώνω αλλά συνειδητοποιώ ότι η σαγιονάρα δεν ακολουθεί το πόδι μου , έχει βεντουζώσει στο πάτωμα. Πλέον οι παρέες που πίνουν καφέ έχουν αρχίσει και παίρνουν χαμπάρι τι παίζει, με δείχνουν και γελάνε. Εγώ έχω γίνει κατακόκκινη από την ντροπή μου και δεν ξέρω που να κρυφτώ.

-Χρήστοοο!

Γυρνάει και με κοιτάει.(ο μόνος που δεν είχε πάρει χαμπάρι). Του κάνω νόημα προς την σαγιονάρα και λέω σιγά … βεντουζώνει. Κοιτάει μία την σαγιονάρα και μία εμένα.

-Γαμώ το φελέκι μου! Ρεζίλι με έκανες πάλι.. πάω να πιάσω τραπέζι και μην κάνεις μια ώρα να έρθεις..(ΠΑΛΙΟ ΓΑΙΔΑΡΕ! ΑΝΑΙΣΘΗΤΕ!)

-Ωχ θεέ μου. Τι κάνω τώρα; Χάχανα παντού , δάχτυλα να με δείχνουν, άνθρωποι να κρατάνε τις κοιλιές τους από τα γέλια και το μουλάρι ο κολλητός μου καθισμένος στο τραπέζι να περιμένει να πάω (ευτυχώς είχε την ευαισθησία να καθίσει μέσα).

-Μαρτύρησα μέχρι να φτάσω , σε κάθε βήμα να κολλάει η σαγιονάρα κάτω και εγώ να τραβάω να ξεκολλήσει.

Μετά κόπων και βασάνων φτάνω στην είσοδο της καφετέριας και βλέπω τον πορτιέρη που προσπαθούσε να κρατήσει τα γέλια του και επειδή σε τέτοιες καταστάσεις μόνο ο αυτοσαρκασμός σε σώζει του είπα..

-Μήπως σου βρίσκεται κανένα ζευγάρι κλειστά παπούτσια;

Ξεκαρδίστηκε το παλικάρι με πήγε μέχρι το τραπέζι λέγοντας don’t worry συμβαίνουν αυτά.

Καθίσαμε στην καφετέρια μέχρι που σταμάτησε να βρέχει.

Ευτυχώς πρόλαβε το καράβι ο κολλητός.

—————-
Now playing: active member – active member – Labomeno ksotiko
via FoxyTunes


17
Sep
07

Χωρίς τίτλο.

idiot.gif

12
Sep
07

Ακόμα μια αγάπη

Αυτό σημαίνει να τραγουδάς με την ψυχή σου…

Τραγούδα Βασίλη για να μην χαθούμε…

“Να κοιμηθούμε αγκαλιά”

“Πριν το τέλος”

“Στέλλα”

“Σφεντόνα”

“Δεν υπάρχω”

“Κρύψου”

Βασίλης & Όναρ “Δεν χρωστάω σε κανέναν”

“Να με φωνάξεις”

“Sebastian & Βικτώρια”

“Βράδυ Σαββάτου”

Σ ‘ ακολουθώ”

“Αντέχω ακόμα”

Να αντέχεις Βασίλη και θα αντέχουμε και εμείς μαζί σου.

07
Sep
07

Επέστρεφε…

Επέστρεφε

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με —
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κ’ επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα·
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ’ αισθάνονται τα χέρια σαν ν’ αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται….

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

christen-leitza_solitude.jpg

01
Sep
07

Άραξε ρε στη βολή σου

ΜΕΛΩΔΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ

Από που ’ρθες, ρε, μεγάλε και παράξενα μιλάς
όλα μου μοιάζουν ωραία, εσύ γιατί μου το χαλάς
όλοι χωράμε παντού γιατί περίεργα κοιτάς
έφαγες πόρτα απ’ τη ζωή μας και γελάς.
Σε κοιτάζω τόση ώρα κι όλο κάτι μου θυμίζεις
δε μπορεί απ’το πουθενά μοναχός σου να γυρίζεις
άραξε ρε στη βολή σου
έλα δίπλα ξάπλα και κοιμήσου.
Γιατί τώρα οι ανάσες μας τρομάζουν σαν κραυγές
και οι τύψεις στήνουν γλέντι θες δε θες
τώρα μας πνίγει η συνήθεια βοηθάει κι η ευκολία
είναι όλα τόσο ωραία μοιάζει εύκολη η λεία.
Στην εποχή αυτή που ζούμε των μετρίων
βασιλιάδες οι τρελοί των ηλιθίων
τώρα διαλέγουμε απ’ το ψέμα ένα ψέμα μα όλα ίδια
πιο μεγάλο τώρα ψέμα ανακυκλώσιμα σκουπίδια.
Τα μισόλογα άρκουν άκουσέ με κάτι ξέρω
έχω πεί τόσα πολλά κι έτσι πια δεν υποφέρω
θα στα φτιάξω ένα τραγούδι και την άκρη θα την βρείς
πίσω απο τη μελωδία τη γνωστή της παρακμής.

 

Γίναν οι πρόσφυγες τουρίστες και οι ευέλικτοι αρτίστες
πρώτο τραπέζι και η μιζέρια μας στις πίστες
η υπομονή τον πρίγκηπά της περιμένει,
η σιωπή τώρα φωνάζει σαν πεθαίνει.
Ο μικρός ξέρει καλά όταν τρέχει που πηγαίνει
ο μεγάλος δεν θυμάται προσπαθεί, μα δε μαθαίνει
ο θεός ψάχνει τον τρόπο μια συγνώμη να μας πεί
έχει πρόβλημα ο δέκτης η επαφή έχει κοπεί.
Τα παράσιτα πολλά μα θα στήσω μια κεραία
στην ταράτσα έτσι για μούρη για να φαίνεται ωραία
έχω σπάσει στο PC μου κωδικό για την τιμή μου
κι έχω σβήσει απ’τα αρχεία την ντροπή μου.
Η χαρά βγήκε στην πιάτσα και η τιμή είναι προσιτή
μορφωμένος νταβατζής και τσατσά η αρετή
τσαμπουκά πουλάει το μέλλον για να διώξει το παρόν
η ψυχή μας προϊόν συνταγή απ’το παρελθόν.
Βρυξέλες Πομπηία Βερσαλλίες και Σιών
οίκοι ανοχής και μόδας χαίρουν φιλανθρωπίων
μια φτηνή δικαιολογία για την κάθε μας στιγμή
μια ωραία μελωδία από σένα παρακμή.

 

Είναι θέμα ζωής (τώρα πιά)

 

και ανάγκη εποχής(όχι για μένα)
η ευκολία για μια λύση της στιγμής (η ευκολία που μας δέρνει της στιγμής)
κι αν την άκρη δε βρείς (ρε άντε γειά)

 

λίγο πρίν να χαθείς (θα γίνουμε ένα)

χάρισμά σου η μελωδία της παρακμής.




Calendar

September 2007
M T W T F S S
« Aug   Oct »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

Pages

Ποτέ δεν θα ξεχάσω

Αλκυόνη Παπαδάκη

Είναι κάτι νύχτες, που τ' αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου. Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγοτραγουδούν. Ακόμα κι οι πέτρες. Και τα ξερά κλαδιά. Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου. Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη, ούτ' ένα λουλουδάκι. Ούτ' ένα γλυκό, μπας και σε ξεγελάσει. Θρονιάζεται στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της. «Αυτάααα! Πού είχαμε μείνει;» Σου λέει μ' όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα. Είν' αυτές οι νύχτες, που τ' άστρα κατεβαίνουν χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι. Που όλα σιγοτραγουδούν. Είν' αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς. Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα.

Επισκέπτες

  • 22,769 hits
Add to Technorati Favorites

Top Clicks

  • None