17
Dec
08

Προδοσία

Είναι κάποια πράγματα που απλά δεν καταλαβαίνω . Που απλά δεν τα δέχομαι . Που απλά δεν μπορώ να τους δικαιολογήσω κανένα ελαφρυντικό .

Ένα από αυτά είναι η προδοσία . Δεν έχει ελαφρυντικά δεν χωράει δικαιολογίες.

Όταν ένας άνθρωπος δεν σου φτάνει, όταν θέλεις και κάτι άλλο ,τότε απλά φεύγεις .

Δεν τον κοροίδευεις , δεν τον γεμίζεις ψέματα , δεν τον σκοτώνεις .

Και όταν αυτός ο άνθρωπος σε φέρνει αντιμέτωπο με την αλήθεια των πράξεων σου αντιπαραθέτοντας πραγματκά γεγονότα και απτες αποδείξεις πρέπει να έχεις τουλάχιστον την στοιχειώδη αξιοπρέπεια να αναγνωρίσεις τις πράξεις σου.

Όταν ένας άνθρωπος σε έχει σεβάστει , σε έχει αγαπήσει , έχει σταθεί δίπλα σου στα δύσκολα , στα εύκολα , σε όλα , το λιγότερο που πρέπει να κάνεις είναι να τον σεβαστείς .

Οποιαδήποτε άλλη συμπεριφορά εγώ δεν την καταλαβαίνω , δεν την δέχομαι , δεν τη θεωρώ ανθρώπινη .


2 Responses to “Προδοσία”


  1. 1 πρεσβύωψ
    December 26, 2008 at 10:07 am

    Χρόνια πολλά.
    Μου επιτρέπεις να προσυπογράψω;

  2. December 27, 2008 at 13:00 pm

    Χρόνια σου πολλά !
    Και βέβαια


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


Calendar

December 2008
M T W T F S S
« Oct   Jan »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Pages

Ποτέ δεν θα ξεχάσω

Φωτιά στο Αίγιο 10

Φωτιά στο Αίγιο 11

Φωτιά στο Αίγιο 5

More Photos

Αλκυόνη Παπαδάκη

Είναι κάτι νύχτες, που τ' αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου. Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγοτραγουδούν. Ακόμα κι οι πέτρες. Και τα ξερά κλαδιά. Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου. Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη, ούτ' ένα λουλουδάκι. Ούτ' ένα γλυκό, μπας και σε ξεγελάσει. Θρονιάζεται στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της. «Αυτάααα! Πού είχαμε μείνει;» Σου λέει μ' όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα. Είν' αυτές οι νύχτες, που τ' άστρα κατεβαίνουν χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι. Που όλα σιγοτραγουδούν. Είν' αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς. Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα.

Επισκέπτες

  • 22,619 hits
Add to Technorati Favorites

Top Clicks

  • None

%d bloggers like this: