Archive for the 'Τα νεύρα μου' Category

22
Oct
07

Update για την καινούργια δουλειά…

Μέχρι στιγμής όλα καλά…

Έχω μπει σε μια σειρά , μαθαίνω το πρόγραμμα σιγά σιγά. Βέβαια έχω δρόμο ακόμα αλλά παλεύεται η κατάσταση.

Πάω λοιπόν σήμερα , λέω τις καλημέρες μου , κάθομαι στο γραφείο μου ακουμπάω τον καφέ και αρχίζω και αδειάζω την τσάντα (κινητό, γυαλιά,την καρτούλα εισόδου – εξόδου …κτλ). Ρωτάω την Ε. που ήταν αρκετά ήρεμη (συνήθως είναι στην τσίτα όταν περιμένουμε άφιξη αυτοκινήτου), ήρθε το αυτοκίνητο;

-Όχι..

Χαλαραααααα , σκέφτομαι, ωραία θα περάσουμε σήμερα…

Και πριν προλάβω να χαρώ συνεχίζει η κυρία και λέει:

– Μάλλον εσύ σήμερα θα ασχοληθείς με Τουρκία γιατί η κοπέλα είναι άρρωστη και δεν θα έρθει .

Πρώτο εγκεφαλικό εγώ.

-Μα δεν έχω ασχοληθεί με την Τουρκία καθόλου..

-Το ίδιο πράγμα είναι , δεν αλλάζει κάτι.

Τι λες ρε κοπελιά ; Τι ίδιο έχει η Τουρκία με την Αγγλία; Έχει η Αγγλία τελωνείο, δεσμευμένα προϊόντα; Έχει η Τουρκία τις ίδιες διαδικασίες με την Αγγλία ; Έχει τους ίδιους πελάτες;

Κατέβασα το κεφάλι και στρώθηκα στην δουλειά.

Και αυτό που μου την δίνει είναι ότι θέλεις να ρωτήσεις κάτι και σε κοιτάνε στραβά … τους καθυστερείς βλέπεις.

Αν συνεχίσετε έτσι παιδιά θα την κάνω την μαλακία όσο προσεκτική και αν είμαι. Και αν δεν ήμουν τόσο προσεκτική ξέρετε πόσες φορές θα είχατε τραβήξει τα μαλλιά σας; Χρειάζεται χρόνο για να μάθει ένας άνθρωπος , δεν γίνεται να ανοίξω το κεφάλι μου και να μου τα βάλετε όλα μέσα.

Για ηρεμήστε λίγο…

Με συγχύσατε σήμερα κομπλεξικά άτομα…

Γι’ αυτό τις σιχαίνομαι τις @%#*δευτέρες …

Πάντα κάτι στραβώνει, άσχημα.

Ελπίζω μόνο να μην έχω κάνει καμιά χοντρή μαλακία…

Advertisements



Calendar

September 2017
M T W T F S S
« Jul    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

Pages

Ποτέ δεν θα ξεχάσω

Αλκυόνη Παπαδάκη

Είναι κάτι νύχτες, που τ' αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου. Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγοτραγουδούν. Ακόμα κι οι πέτρες. Και τα ξερά κλαδιά. Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου. Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη, ούτ' ένα λουλουδάκι. Ούτ' ένα γλυκό, μπας και σε ξεγελάσει. Θρονιάζεται στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της. «Αυτάααα! Πού είχαμε μείνει;» Σου λέει μ' όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα. Είν' αυτές οι νύχτες, που τ' άστρα κατεβαίνουν χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι. Που όλα σιγοτραγουδούν. Είν' αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς. Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα.

Επισκέπτες

  • 22,755 hits
Add to Technorati Favorites

Top Clicks

  • None