Archive for the 'Σκέψεις' Category

02
Dec
08

Καλό μήνα

Ο τελευταίος του χρόνου και πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται τά όσα συνέβησαν τους 11 προηγούμενους μήνες .

Δύσκολοι μήνες . Εύχομαι αυτή η χρονιά να μας αποχαιρετήσει όλους με ένα εύκολο μήνα .

Update : Δεν μου έκανε την χάρη… Άλλος ένας δύσκολος μήνας

Advertisements
09
May
08

Πες μου τι άλλο φοβάσαι και θα γίνω…

Τι άλλο φοβάσαι …


Κάποτε σ’ είδα στο πέρασμα του αιώνιου κόμβου,
στο καιρό του τρόμου και του αλλόκοτου φόβου,
να διπλώνεσαι, ν’ ανησυχείς και να τρομάζεις
και πριν καλάρουν οι μέρες το σκασμό να βγάζεις.
Να μια απ’ τα ίδια — ίδιοι δρόμοι — ίδιοι κύκλοι•
γαβγίζουν οι άνθρωποι — σκιάζονται οι σκύλοι,
θρηνούν μανάδες, και πού να ξαποστάσεις
όταν στη μνήμη σου μακραίνουν οι αποστάσεις.
Έτσι σκηνοθετούν το σήμερα άκριτοι κοσμοκράτορες,
βαρέθηκα τα έγκυρα – είναι όλοι προβοκάτορες
που πιάνονται απ’ τον φόβο σου και φτιάχνουν ιστορίες
κι ενάντια στους άπιστους στήνουν σταυροφορίες
από χορτασμένους με το ίδιο ήθος και παράστημα
που θα εξοντώνουν όσα τους μοιάζουν άσχημα.
Έτσι κι εγώ αφού σκιάζεσαι ξανά σε φτύνω.
Ψάχνω, λοιπόν, ό,τι φοβάσαι για να γίνω…
Γίνομαι τάφος αντάρτη στο Ιράκ και μοιρολόι στη Παλαιστίνη,
τυφλός στη Βοσνία – Ερζεγοβίνη•
πεινασμένος ιθαγενής στο Μεξικό,
χίλιες επεξηγήσεις για το φόβο σου στο λεξικό,
μοναχός στο Θιβέτ — κι aboriginal στην Αυστραλία,
τζαμί καμένο από φασίστες στην Ιταλία•
εθελοντής γιατρός απ’ την Αβάνα
και παιδί στην Τεχεράνη απ’ ανύπαντρη μάνα•
νεκρός κι άταφος δάσκαλος στη Σομαλία,
κυνηγημένος τούρκος συγγραφέας στη Γαλλία,
εργάτης στα πετρέλαια στη Βενεζουέλα
και στο Μπέλφαστ μια ματωμένη φανέλα•
βραζιλιάνος με 8 σφαίρες στο κεφάλι στο Λονδίνο
– τι άλλο φοβάσαι, πες μου, και θα γίνω.
Εγώ που κάνω όνειρα κι έχω πολλά ωραία να χάσω
κάνω και την αρχή — δε γουστάρω να ησυχάσω.
Τι άλλο φοβάσαι, πες μου, και θα γίνω
κι ας έχω τόσα πολλά κι ωραία να χάσω.
Κι ούτε στιγμή μη ρωτάς τι θα απογίνω,
μου φτάνει που δε γουστάρω να ησυχάσω
(που είμαι εδώ και θέλω τη βολή σου να χαλάσω — πες μου, τι άλλο φοβάσαι)
Θα γίνω χρήστης που παλεύει για τη σωτηρία,
διψασμένος πρόσφυγας από τη Νιγηρία,
σαρίκι τυλιγμένο σε περήφανο κεφάλι
και μασάτι από αφρικάνικο ατσάλι.
Σφαγμένο θηλυκό απ’ τους γονείς του στην Κίνα
κι ορφανό σε φαβέλα που πεθαίνει απ’ την πείνα.
Τι άλλο φοβάσαι πες μου και θα γίνω…
Αλγερινός που ξημερώνεται σε γαλλικά λιμάνια
και μάτια που κοιτούν από πασαμοντάνια•
τούρκος αναλφάβητος που ζει στο Γκάζι
και μορφωμένος Αλβανός που σε τρομάζει•
στο τοίχος της ντροπής stencil απ’ τον Banksy
κι ο εφιάλτης σου πριν να χαράξει.


Πες μου, τι άλλο φοβάσαι και θα γίνω…

Πες μου, τι άλλο φοβάσαι και θα γίνω…

16
Apr
08

Μη μ’αφήνεις τώρα , που είναι όλα πιο δύσκολα

Τριγυρνάει στο μυαλό μου εδώ και μέρες ..

Καιρός να πάρει την θέση του εδώ μαζί με όλα τα άλλα μπας και πάψω να το σιγοτραγουδώ.

18
Oct
07

Είμαι λίγο στριμωγμένη

2006-11-26-ysr-lampa_lui_aladin.jpg

Αυτήν την στιγμή χρειάζομαι ένα μαγικό λυχνάρι …

Έχω δύο-τρεις ευχές που θέλω να κάνω…

17
Sep
07

Χωρίς τίτλο.

idiot.gif

20
Aug
07

Αδυναμία

Μόλις γύρισα μετά από 5ήμερες διακοπές στο Αίγιο. Το αρχικό πλάνο ήταν να πάω μόνο για μία μέρα, την μέρα της γιορτής μου μιας και δεν είχα άδεια . Μόλις έφτασα όμως , όπως γίνεται κάθε φορά δεν μπορούσα να βρω την δύναμη να φύγω.Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό.Πήρα λοιπόν την άδεια από το αφεντικό να λείψω Πέμπτη και Παρασκευή , κόλλησε και το Σ/Κ και μαζεύτηκαν κουτσά στραβά λίγες μέρες από το πουθενά.(πάλι καλά γιατί με είχε πιάσει απελπισία που δεν θα μπορούσα να κατέβω καθόλου).

Είχα σκοπό λοιπόν αυτές τις μέρες να πάω στα χωριά που καταστράφηκαν από την φωτιά , να βγάλω φωτογραφίες να δω από πρώτο χέρι το κακό που έκανε η αδιαφορία στον τόπο μου.Ήθελα να το δείτε και εσείς από έναν άνθρωπο που δεν έχει κανένα συμφέρον να υπερβάλει σε αυτά που θα σας έδειχνε. Έναν άνθρωπο που απλά αγαπούσε τα μέρη που καταστράφηκαν

Οι πρώτες εικόνες ήταν ήδη εμφανείς από την εθνική οδό (σε αρκετά σημεία η φωτιά είχε φτάσει πολύ χαμηλά). Προφανώς η άσφαλτος σταμάτησε την φωτιά και δεν έφτασε μέχρι την θάλασσα. Η επόμενη εικόνα ήρθε μέσα από το παράθυρο του σπιτιού μου. Κάποτε από αυτό το παράθυρο έβλεπα ένα καταπράσινο βουνό , τώρα πια βλέπω ένα καφέ νεκρό όγκο χώματος. Με αυτήν την εικόνα συνειδητοποίησα ότι θα μου ήταν πολύ δύσκολο να αντικρίσω τις πληγείσες περιοχές στην τωρινή τους κατάσταση.

Θέλω να τις θυμάμαι όπως τις ήξερα, όπως τις αγάπησα .

Δεν μπορώ να αντικρίσω την ωμή πραγματικότητα και ζητώ συγγνώμη για αυτήν μου την αδυναμία.

06
Jul
07

Fast Car- Tracy Chapman

Κάθε φορά που ακούω αυτό το τραγούδι έχω μια ακατανίκητη επιθυμία να πάρω τα κλειδιά του αμαξιού μου , ότι χρήματα έχω πάνω μου και να την κάνω μακριά όσο πιο γρήγορα γίνεται να μην προλάβει κανείς να με σταματήσει…




Calendar

November 2017
M T W T F S S
« Jul    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  

Pages

Ποτέ δεν θα ξεχάσω

Αλκυόνη Παπαδάκη

Είναι κάτι νύχτες, που τ' αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου. Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγοτραγουδούν. Ακόμα κι οι πέτρες. Και τα ξερά κλαδιά. Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου. Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη, ούτ' ένα λουλουδάκι. Ούτ' ένα γλυκό, μπας και σε ξεγελάσει. Θρονιάζεται στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της. «Αυτάααα! Πού είχαμε μείνει;» Σου λέει μ' όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα. Είν' αυτές οι νύχτες, που τ' άστρα κατεβαίνουν χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι. Που όλα σιγοτραγουδούν. Είν' αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς. Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα.

Επισκέπτες

  • 22,769 hits
Add to Technorati Favorites

Top Clicks

  • None