Archive for the 'Αναμνήσεις' Category

11
Feb
09

Εσύ εκεί

Θέλω μια συναυλία ακόμη παιδιά …

16
Jun
07

Ταξίδι

15 Ιουνίου ένα χρόνο πριν…

Ξεκινήσαμε 8 το πρωί, άργησες να έρθεις.

Ο φόβος ότι είχες αλλάξει γνώμη και δεν θα ερχόσουν με είχε γονατίσει, σε πήρα τηλέφωνο, καμία απάντηση. Ξαφνικά σε βλέπω να έρχεσαι προς το μέρος μου και ηρέμησα, ήρθε σκέφτηκα …ήρθε

Δεν είχα κοιμηθεί όλο το προηγούμενο βράδυ , δεν με είχε αφήσει η αγωνία και η υπερένταση.

Μπήκαμε στο αυτοκίνητο μου και κάθισες δίπλα μου. Γύρισα να σε κοιτάξω και δεν σταμάτησα να σε κοιτάζω σε όλη τη διαδρομή, ήξερα ότι θα ήταν η τελευταία φορά που θα σε έβλεπα. Ήθελα να αποτυπώσω την μορφή σου στην σκέψη μου.Δεν ήθελα να τελειώσει αυτό το ταξίδι, ήθελα να παγώσει ο χρόνος εκεί , να σε βλέπω δίπλα μου, να σου μιλάω. Να είσαι μαζί μου.

Δεν πάγωσε όμως ο χρόνος το ταξίδι μας ήρθε στο τέλος του, και εκείνη η μέρα ήταν η τελευταία που σε είδα.

Προσπάθησα από τότε να πάψω να θυμάμαι αλλά ακόμα είσαι εδώ, κοιτάω τα μάτια σου, ακούω την φωνή σου, αισθάνομαι το άγγιγμα σου.

Ακόμα κοιτάω γύρω μου και περιμένω να σε δω να έρχεσαι.

Κι ας ξέρω ότι δεν θα έρθεις.

13
Jun
07

Αναμνήσεις

….Για όλους εκείνους που τριγυρίζουν στο μυαλό μας και ας είναι μακριά…

Φωνές

Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες
εκείνων που πέθαναν, ή εκείνων που είναι
για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.
Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε·
κάποτε μες στην σκέψι τες ακούει το μυαλό.

Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν
ήχοι από την πρώτη ποίηση της ζωής μας –
σα μουσική, την νύχτα, μακρυνή, που σβύνει.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

love-08.jpg





Calendar

July 2017
M T W T F S S
« Jul    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Pages

Ποτέ δεν θα ξεχάσω

Αλκυόνη Παπαδάκη

Είναι κάτι νύχτες, που τ' αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου. Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγοτραγουδούν. Ακόμα κι οι πέτρες. Και τα ξερά κλαδιά. Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου. Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη, ούτ' ένα λουλουδάκι. Ούτ' ένα γλυκό, μπας και σε ξεγελάσει. Θρονιάζεται στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της. «Αυτάααα! Πού είχαμε μείνει;» Σου λέει μ' όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα. Είν' αυτές οι νύχτες, που τ' άστρα κατεβαίνουν χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι. Που όλα σιγοτραγουδούν. Είν' αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς. Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα.

Επισκέπτες

  • 22,731 hits
Add to Technorati Favorites