31
Mar
08

εικονικές πραγματικότητες…ή μηπως όχι

βιντεάκι 1

βιντεάκι 2 – Η άλλη όψη

βιντεάκι 3 . Συγνώμη κύριε Γεωργιάδη αλλά όποιος φωνάζει για να επιβάλλει την γνώμη του εκτός απο γελοίος, δεν έχει και επιχειρήματα

βιντεάκι 4 – Η άλλη όψη

βιντεάκι 5 – Η χειρότερη όλων

Δεν μπορώ ρε παιδιά ντρέπομαι

Δεν έχω μάθει έτσι..

Έχω μάθει να σέβομαι ..Όλους τους ανθρώπους μάυρους ,κίτρινους , μπλέ

Πότε χάσαμε την ανθρωπιά μας;

Αν δεν σεβαστούμε εμείς πρώτα την χώρα μας, δεν θα την σεβαστεί κανείς


4 Responses to “εικονικές πραγματικότητες…ή μηπως όχι”


  1. April 4, 2008 at 16:24 pm

    Μπράβο για τη πολύ καλή δουλειά σου!
    Αν μου επιτρέπεις, το πρώτο βίντεο θέλω να το βάλω στο δικό μου blog.

  2. April 4, 2008 at 18:50 pm

    Καλησπέρα N.Ago…
    Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια .Όλα τα παραπάνω βίντεο προβάλλονται ελεύθερα απο το youtube.
    Και εγώ δανεικά τα πήρα..

  3. April 11, 2008 at 22:12 pm

    Καλό Σαββατοκύριακο!


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


Calendar

March 2008
M T W T F S S
« Feb   Apr »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Pages

Ποτέ δεν θα ξεχάσω

Φωτιά στο Αίγιο 10

Φωτιά στο Αίγιο 11

Φωτιά στο Αίγιο 5

More Photos

Αλκυόνη Παπαδάκη

Είναι κάτι νύχτες, που τ' αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου. Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγοτραγουδούν. Ακόμα κι οι πέτρες. Και τα ξερά κλαδιά. Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου. Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη, ούτ' ένα λουλουδάκι. Ούτ' ένα γλυκό, μπας και σε ξεγελάσει. Θρονιάζεται στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της. «Αυτάααα! Πού είχαμε μείνει;» Σου λέει μ' όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα. Είν' αυτές οι νύχτες, που τ' άστρα κατεβαίνουν χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι. Που όλα σιγοτραγουδούν. Είν' αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς. Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα.

Επισκέπτες

  • 22,619 hits
Add to Technorati Favorites

Top Clicks

  • None

%d bloggers like this: