30
Jan
08

Τελική ευθεία…

Τελειώσαμε με όλες τις εξετάσεις του προχειρουργικού ελέγχου. Πνεύμονες καθαροί , καρδιά εντάξει.

Πήραμε το πράσινο φως για την εγχείρηση. Το μόνο που μένει είναι να κλείσουμε ημερομηνία για το χειρουργείο . Ο γιατρός μας λέει ότι μέχρι τις 20 Φεβρουαρίου θα έχει γίνει.

Θέλω να πιστεύω πως τα χειρότερα πέρασαν..

Χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον καθηγητή της πνευμονολογικής κλινικής του Σωτηρία , Γιάννη Αράπη, ο οποίος είχε την ανθρώπια και την ευαισθησία να με δεχτεί στο γραφείο του στο νοσοκομείο χωρίς να έχω ραντεβού ενώ δεν είχε καμία υποχρέωση. Αν δεν είχα μιλήσει μαζί του εκείνη την συγκεκριμένη στιγμή , αν δεν είχε κοιτάξει τις εξετάσεις να με καθυσυχάσει δεν ξέρω πως θα είχα φύγει από το νοσοκομείο εκείνη την ημέρα..


0 Responses to “Τελική ευθεία…”



  1. Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


Calendar

January 2008
M T W T F S S
« Dec   Feb »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Pages

Ποτέ δεν θα ξεχάσω

Φωτιά στο Αίγιο 10

Φωτιά στο Αίγιο 11

Φωτιά στο Αίγιο 5

More Photos

Αλκυόνη Παπαδάκη

Είναι κάτι νύχτες, που τ' αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου. Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγοτραγουδούν. Ακόμα κι οι πέτρες. Και τα ξερά κλαδιά. Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου. Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη, ούτ' ένα λουλουδάκι. Ούτ' ένα γλυκό, μπας και σε ξεγελάσει. Θρονιάζεται στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της. «Αυτάααα! Πού είχαμε μείνει;» Σου λέει μ' όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα. Είν' αυτές οι νύχτες, που τ' άστρα κατεβαίνουν χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι. Που όλα σιγοτραγουδούν. Είν' αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς. Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα.

Επισκέπτες

  • 22,619 hits
Add to Technorati Favorites

Top Clicks

  • None

%d bloggers like this: