30
Jan
08

Μάλλον εμείς δεν θα γίνουμε άνθρωποι ποτέ

Διαβάστε το παρακάτω post ,διαβάστε και τα επιθετικά και ρατσιστικά σχόλια του voros σε μία ξεκάθαρα χιουμοριστική καταχώρηση, και πείτε μου ως πότε θα συνεχίζουμε να ανεχόμαστε και να πρωωθούμε ρατσιστικές και φασιστικές αντιλήψεις…

http://agonek.blogspot.com/2008/01/kthim-mbrapa.html

Υ.Γ: N.Ago .. Για μία ακόμη φορά συγχαρητήρια για την αξιοπρέπεια του χαρακτήρα σου


4 Responses to “Μάλλον εμείς δεν θα γίνουμε άνθρωποι ποτέ”


  1. February 11, 2008 at 16:36 pm

    Ευχαριστώ καταρχήν και καλή βδομάδα!
    Τη(ς) κατέβασα τη(ς) κοπέλα(ς)!🙂

  2. February 15, 2008 at 23:00 pm

    Καλησπέρα !! Αν και λίγο καθυστερημένα ..😦

    Κρίμα για την κοπέλα ..🙂 🙂 🙂

  3. February 17, 2008 at 12:14 pm

    Είναι πιο πάνω σε άλλο post, όμως, δεν έφυγε!🙂

  4. February 17, 2008 at 12:16 pm

    Είναι πιο πάνω, σε άλλο post, όμως, δεν έφυγε.🙂
    Καλή Κυριακή!


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


Calendar

January 2008
M T W T F S S
« Dec   Feb »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Pages

Ποτέ δεν θα ξεχάσω

Φωτιά στο Αίγιο 10

Φωτιά στο Αίγιο 11

Φωτιά στο Αίγιο 5

More Photos

Αλκυόνη Παπαδάκη

Είναι κάτι νύχτες, που τ' αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου. Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγοτραγουδούν. Ακόμα κι οι πέτρες. Και τα ξερά κλαδιά. Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου. Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη, ούτ' ένα λουλουδάκι. Ούτ' ένα γλυκό, μπας και σε ξεγελάσει. Θρονιάζεται στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της. «Αυτάααα! Πού είχαμε μείνει;» Σου λέει μ' όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα. Είν' αυτές οι νύχτες, που τ' άστρα κατεβαίνουν χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι. Που όλα σιγοτραγουδούν. Είν' αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς. Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα.

Επισκέπτες

  • 22,619 hits
Add to Technorati Favorites

Top Clicks

  • None

%d bloggers like this: