05
Dec
07

Υπολογιστής – Lastlife: 0 – 1

Επανήλθαμε στην υγιή παρελθούσα κατάστασή μας…

‘Εγινε το format (το έκανα μόνη μου τελικά) όλα δουλεύουν καλά μέχρι στιγμής .

Το μόνο που μένει είναι να ξαναπεραστούν όλα τα προγράμματα που είχα εγκαταστήσει και έκαναν φτερά (+ μουσική,movies κτλ) .

Με περιμένει αρκετή δουλειά λοιπον το Σ/Κ….

Θα στολίσω και το δεντράκι μου την Κυριακή..

Full weekend ahead !!


4 Responses to “Υπολογιστής – Lastlife: 0 – 1”


  1. December 6, 2007 at 16:32 pm

    Μπράβο και καλό κουράγιο!

  2. December 6, 2007 at 22:11 pm

    Ευχαριστώ Ν.Ago!

  3. 3 lifewhispers
    December 7, 2007 at 15:20 pm

    πω πω και θα πρεπει να ξαναπερασεις ολες τις ταινιες και τη μουσικη σου;; πακετακι μυριζομια! αντε και καλο στολισμα!!

  4. December 7, 2007 at 22:44 pm

    lifewhispers : Όσα μου έχουν μείνει γιαί δεν είχα κάνει σε όλα back up.😦
    Δεν βαριέσαι … όρεξη να υπάρχει και χρόνος και όλα φτιάχνονται!!


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


Calendar

December 2007
M T W T F S S
« Nov   Jan »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Pages

Ποτέ δεν θα ξεχάσω

Φωτιά στο Αίγιο 10

Φωτιά στο Αίγιο 11

Φωτιά στο Αίγιο 5

More Photos

Αλκυόνη Παπαδάκη

Είναι κάτι νύχτες, που τ' αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου. Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγοτραγουδούν. Ακόμα κι οι πέτρες. Και τα ξερά κλαδιά. Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου. Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη, ούτ' ένα λουλουδάκι. Ούτ' ένα γλυκό, μπας και σε ξεγελάσει. Θρονιάζεται στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της. «Αυτάααα! Πού είχαμε μείνει;» Σου λέει μ' όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα. Είν' αυτές οι νύχτες, που τ' άστρα κατεβαίνουν χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι. Που όλα σιγοτραγουδούν. Είν' αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς. Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα.

Επισκέπτες

  • 22,619 hits
Add to Technorati Favorites

Top Clicks

  • None

%d bloggers like this: