01
Nov
07

Πολύ προσωπικό (συνέχεια)

Ειλικρινά δεν ξέρω τι να γράψω και πως.

Οφείλω όμως να ενημερώσω τους φίλους που με το ενδιαφέρον τους μου έδωσαν κουράγιο λίγες βδομάδες πριν.

Βγήκαν οι εξετάσεις. Δυστυχώς τα νέα δεν είναι καλά. Η βιοψία έδειξε κακοήθεια και ο γιατρός είπε ότι πρέπει να προχωρήσουμε σε εγχείρηση. Η ενημέρωση έγινε λακωνικά μέσω τηλεφώνου. Την Τρίτη θα τον συναντήσουμε στο νοσοκομείο να μας πει με λεπτομέρειες που ακριβώς βρισκόμαστε και πως θα προχωρήσουμε από εδώ και πέρα.

Στον πατέρα μου δεν έχουμε πει τίποτα . Θα το μάθει την Τρίτη από τον γιατρό αφού θα τον έχουμε δασκαλέψει πρώτα για το πως θα το πει.

Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε πάλι είναι απλά να περιμένουμε και να ελπίζουμε να πάνε όλα καλά.

Για όσους δεν γνωρίζουν

https://lastlife.wordpress.com/2007/10/04/%ce%a0%ce%bf%ce%bb%cf%8d-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%cf%89%cf%80%ce%b9%ce%ba%cf%8c/


5 Responses to “Πολύ προσωπικό (συνέχεια)”


  1. November 2, 2007 at 12:36 pm

    Να του δίνετε κουράγιο και να μην το βάλετε κάτω. Αν δει εσάς να καταθέτετε τα όπλα, θα κάνει κι εκείνος το ίδιο. Λυπάμαι πολύ για τα αποτελέσματα… Πες μας τι θα σας πει και ο γιατρός την Τρίτη. Φιλάκια πολλά.

  2. 2 lifewhispers
    November 2, 2007 at 14:48 pm

    περναω μια φαση με τη γιαγια μου. θα μου πεις αλλο η γιαγια, αλλο ο μπαμπας και ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ οτι συμφωνω..Αυτες οι στιγμες ουτε σοτυς εχθρους μας, καλο μου.
    καλη ημερα..

  3. November 2, 2007 at 23:08 pm

    Μαράκι δεν καταθέτουμε τα όπλα σε καμία περίπτωση απλά έχουμε στεναχωρηθεί πολύ.
    Μακάρι να πάνε όλα καλά. Μακάρι να το έχουμε προλάβει στην αρχή .

    lifewhispers…
    Μακάρι να είμασταν εμείς οι τελευταίοι που τους συμβαίνει κάτι τέτοιο.
    Σου εύχομαι ότι καλύτερο με την γιαγιά σου, να πάνε όλα καλά …

  4. 4 7simetra
    November 5, 2007 at 23:06 pm

    Να πάνε όλα καλά!Να κυλήσει όλο αυτό από πάνω σας σαν βροχή που θα πέσει και θα μεγαλώσει μονάχα την αγάπη σας!

  5. November 5, 2007 at 23:18 pm

    Σ’ευχαριστώ πολύ καλή μου! Να είσαι καλά!
    Να κυλήσει σαν βροχή.. όμορφη σκέψη..
    Έτσι να κυλάνε όλα τα άσχημα, σαν βροχή και μετά να φεύγουν


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


Calendar

November 2007
M T W T F S S
« Oct   Dec »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

Pages

Ποτέ δεν θα ξεχάσω

Φωτιά στο Αίγιο 10

Φωτιά στο Αίγιο 11

Φωτιά στο Αίγιο 5

More Photos

Αλκυόνη Παπαδάκη

Είναι κάτι νύχτες, που τ' αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου. Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγοτραγουδούν. Ακόμα κι οι πέτρες. Και τα ξερά κλαδιά. Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου. Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη, ούτ' ένα λουλουδάκι. Ούτ' ένα γλυκό, μπας και σε ξεγελάσει. Θρονιάζεται στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της. «Αυτάααα! Πού είχαμε μείνει;» Σου λέει μ' όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα. Είν' αυτές οι νύχτες, που τ' άστρα κατεβαίνουν χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι. Που όλα σιγοτραγουδούν. Είν' αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς. Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα.

Επισκέπτες

  • 22,619 hits
Add to Technorati Favorites

Top Clicks

  • None

%d bloggers like this: