28
Oct
07

Τον τελευταίο καιρό

  • Η διάθεση μου έχει κάνει βουτιά.

  • Αισθάνομαι εντελώς ηλίθια.

  • Τα έχω βάλει με μένα που συνεχίζω και εμπιστεύομαι λάθος ανθρώπους και επιμένω να κάνω ακριβώς τα ίδια λάθη.

  • Περιμένω κάτι που το ένστικτο και η εμπειρία μου μου λένε ότι δεν θα έρθει.

  • Προσπαθώ να βρω τρόπους να απασχολούμαι για να μην σκέφτομαι, χωρίς αποτέλεσμα.

  • Αναρωτιέμαι συχνά αν υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που σέβονται τα αισθήματα των άλλων.


2 Responses to “Τον τελευταίο καιρό”


  1. October 29, 2007 at 13:43 pm

    Ωχ… I’ve been there, που λένε. Υπομονή! Και άρχισε το ξεσκαρτάρισμα, ξέρεις τι καλό που κάνει; Καλημέρες και καλή εβδομάδα🙂

  2. October 29, 2007 at 23:25 pm

    Καλησπέρα Μαράκι…
    Έχεις δίκιο για το ξεσκαρτάρισμα.
    Μερικοί άνθρωποι απλά δεν αξίζουν


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


Calendar

October 2007
M T W T F S S
« Sep   Nov »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Pages

Ποτέ δεν θα ξεχάσω

Φωτιά στο Αίγιο 10

Φωτιά στο Αίγιο 11

Φωτιά στο Αίγιο 5

More Photos

Αλκυόνη Παπαδάκη

Είναι κάτι νύχτες, που τ' αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου. Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγοτραγουδούν. Ακόμα κι οι πέτρες. Και τα ξερά κλαδιά. Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου. Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη, ούτ' ένα λουλουδάκι. Ούτ' ένα γλυκό, μπας και σε ξεγελάσει. Θρονιάζεται στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της. «Αυτάααα! Πού είχαμε μείνει;» Σου λέει μ' όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα. Είν' αυτές οι νύχτες, που τ' άστρα κατεβαίνουν χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι. Που όλα σιγοτραγουδούν. Είν' αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς. Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα.

Επισκέπτες

  • 22,619 hits
Add to Technorati Favorites

Top Clicks

  • None

%d bloggers like this: