20
Sep
07

Να μην σου συμβεί ποτέ

Αν ρωτήσεις τους φίλους μου να σου πουν ιστορίες για μένα , το σίγουρο είναι ότι θα γελάσεις πολύ..

Έχω κάνει πολλές βλακείες στην ζωή μου καθότι και πολύ ατζούμπαλος άνθρωπος… Και η πλάκα είναι ότι γελάω και εγώ με τις ξεφτίλες που με έχουν βρει.

Μία από αυτές όποτε την θυμάμαι με λούζει ακόμη κρύος ιδρώτας.

Η ιστορία έχει ως εξής… Είναι περίπου μέσα Σεπτεμβρίου πριν αρκετά χρόνια και ο καιρός έχει αρχίσει να χαλάει (όχι όπως τώρα που ακόμα ψηνόμαστε…), χτυπάει το κινητό και είναι ο κολλητός μου που τώρα είναι κουμπάρος μου (έχω μεγάλη καρδιά τελικά). Εκείνο τον καιρό υπηρετούσε την μαμά πατρίδα και είχε έρθει Αθήνα για λίγες ώρες. Προτείνει λοιπόν ο κουμπάρος να πάμε για καφέ στο Μικρολίμανο για να είναι και κοντά στο λιμάνι μιας και έπρεπε να φύγει.Ετοιμάζομαι και εγώ παρφουμαρίζομαι , φοράω τις πολύ ωραίες σαγιοναρίτσες! μου και ξεκινάω να πάω να πάρω τον κολλητό από το Δημοτικό θέατρο. Φτάνουμε στο Μικρολίμανο και έχει αρχίσει να ψιχαλίζει.. Παρκάρουμε..Κοσμοσυρροή στις καφετέριες.

Και σαν να προαισθάνθηκα αυτό που θα ακολουθούσε τον ρωτάω:

-Ρε Χρήστο , ψιχαλίζει που θα πάμε τώρα;

-Ε και τι έγινε; Θα λιώσεις; Άντε τελείωνε γιατί στις 7 φεύγει το καράβι και εγώ θέλω να πιω καφέ. (ΜΕΓΑΣ ΓΑΙΔΑΡΟΣ)

-Βρε Χρήστο μου δεν είναι ότι θα λιώσω αλλά όταν ξεκίνησα από το Καλαμάκι είχε ήλιο και εδώ τώρα βρέχει , και εγώ φοράω σαγιονάρες και θα γελάει ο κόσμος.

-Μαρία άσε τις βλακείες.. Τα παπούτσια σου θα κοιτάνε;

-Καλά άντε πάμε. Σε ποια θα πάμε;

-Στο Flocafe .

Μάλιστα (σκέφτηκα) θα κάνουμε πασαρέλα μέχρι να φτάσουμε…

Αρχίσαμε να περπατάμε προς το Floca , ο Χρήστος λίγο πιο μπροστά από μένα. Άνοιξα λοιπόν το βήμα μου να τον φτάσω και ξαφνικά αισθάνομαι τη μία πατούσα μου χωρίς παπούτσι.. Γυρνάω το κεφάλι μου μου να δω τι έγινε και βλέπω την σαγιονάρα μου πάνω στις πλάκες του πεζοδρομίου ένα βήμα πιο πίσω από μένα. Παγώνω. Κοιτάω δεξιά – αρίστερα να δω αν με είδε κανείς. Ουφ ευτυχώς δεν πήρανε χαμπάρι..

Γυρνάω πίσω, βάζω διακριτικά το πόδι μου στην σαγιονάρα και πάω να σηκώσω το πόδι μου. Το σηκώνω αλλά συνειδητοποιώ ότι η σαγιονάρα δεν ακολουθεί το πόδι μου , έχει βεντουζώσει στο πάτωμα. Πλέον οι παρέες που πίνουν καφέ έχουν αρχίσει και παίρνουν χαμπάρι τι παίζει, με δείχνουν και γελάνε. Εγώ έχω γίνει κατακόκκινη από την ντροπή μου και δεν ξέρω που να κρυφτώ.

-Χρήστοοο!

Γυρνάει και με κοιτάει.(ο μόνος που δεν είχε πάρει χαμπάρι). Του κάνω νόημα προς την σαγιονάρα και λέω σιγά … βεντουζώνει. Κοιτάει μία την σαγιονάρα και μία εμένα.

-Γαμώ το φελέκι μου! Ρεζίλι με έκανες πάλι.. πάω να πιάσω τραπέζι και μην κάνεις μια ώρα να έρθεις..(ΠΑΛΙΟ ΓΑΙΔΑΡΕ! ΑΝΑΙΣΘΗΤΕ!)

-Ωχ θεέ μου. Τι κάνω τώρα; Χάχανα παντού , δάχτυλα να με δείχνουν, άνθρωποι να κρατάνε τις κοιλιές τους από τα γέλια και το μουλάρι ο κολλητός μου καθισμένος στο τραπέζι να περιμένει να πάω (ευτυχώς είχε την ευαισθησία να καθίσει μέσα).

-Μαρτύρησα μέχρι να φτάσω , σε κάθε βήμα να κολλάει η σαγιονάρα κάτω και εγώ να τραβάω να ξεκολλήσει.

Μετά κόπων και βασάνων φτάνω στην είσοδο της καφετέριας και βλέπω τον πορτιέρη που προσπαθούσε να κρατήσει τα γέλια του και επειδή σε τέτοιες καταστάσεις μόνο ο αυτοσαρκασμός σε σώζει του είπα..

-Μήπως σου βρίσκεται κανένα ζευγάρι κλειστά παπούτσια;

Ξεκαρδίστηκε το παλικάρι με πήγε μέχρι το τραπέζι λέγοντας don’t worry συμβαίνουν αυτά.

Καθίσαμε στην καφετέρια μέχρι που σταμάτησε να βρέχει.

Ευτυχώς πρόλαβε το καράβι ο κολλητός.

—————-
Now playing: active member – active member – Labomeno ksotiko
via FoxyTunes



3 Responses to “Να μην σου συμβεί ποτέ”


  1. September 20, 2007 at 10:07 am

    χαχαχαχαχαχαχα!!!!! Εντάξει, μην αγχώνεσαι. Να σου πω μόνο ότι την πρώτη και μοναδική φορά που είπα να φορέσω mule, σκόνταψα 3-4 φορές, το δεξί κυρίως παπούτσι πεταγόταν μπροστά και έξω από το πόδι κάθε 2 βήματα, και όλα αυτά σε απόσταση όχι πάνω από 20 μέτρα :-Ρ Τέτοια ρεζιλίκια ένα σορό! Καλημέρες🙂

  2. September 20, 2007 at 11:10 am

    Αχ βρε Μαράκι και έλεγα ότι μόνο σε μένα συμβαίνουν αυτά!🙂

  3. September 20, 2007 at 12:54 pm

    Όχι βρε! Και στις καλύτερες οικογένειες συμβαίνουν :-Ρ χιχι


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


Calendar

September 2007
M T W T F S S
« Aug   Oct »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

Pages

Ποτέ δεν θα ξεχάσω

Φωτιά στο Αίγιο 10

Φωτιά στο Αίγιο 11

Φωτιά στο Αίγιο 5

More Photos

Αλκυόνη Παπαδάκη

Είναι κάτι νύχτες, που τ' αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου. Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγοτραγουδούν. Ακόμα κι οι πέτρες. Και τα ξερά κλαδιά. Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου. Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη, ούτ' ένα λουλουδάκι. Ούτ' ένα γλυκό, μπας και σε ξεγελάσει. Θρονιάζεται στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της. «Αυτάααα! Πού είχαμε μείνει;» Σου λέει μ' όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα. Είν' αυτές οι νύχτες, που τ' άστρα κατεβαίνουν χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι. Που όλα σιγοτραγουδούν. Είν' αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς. Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα.

Επισκέπτες

  • 22,619 hits
Add to Technorati Favorites

Top Clicks

  • None

%d bloggers like this: