Archive for June, 2007



09
Jun
07

Είμαστε καλά και χαμογελάμε..

Ο Μάης ήταν ένας αρκετά δύσκολος μήνας. Από αυτούς που δεν δείχνουν από την αρχή τις προθέσεις τους. Είχε απ'όλα... Προβλήματα υγείας ( που ευτυχώς ξεπεράστηκαν αν και έχουμε δρόμο ακόμα), προβλήματα οικονομικά , προβλήματα αισθηματικά,πολύ ανασφάλεια, πολύ αγχος,πολύ στεναχώρια, πολύ γενικότερα. Καταστάσεις που από μόνες τους είναι δύσκολες, πόσο μάλλον να πρέπει να τις παλέψεις όλες μαζί ταυτόχρονα. Ευτυχώς με το θέμα της υγείας όλα πήγαν καλά και αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία.Είμαστε καλά και χαμογελάμε και όλα τα άλλα φτιάχνονται.Θυμηθήκα ξανά οτι το μόνο που έχει πραγματικη σημασία είναι να είναι καλά οι ανθρώποι που αγαπάς όλα τα άλλα ειναι δευτερεύοντα.

Μπαμπά μου μας τρόμαξες πολύ και εμάς και τον εαυτό σου.Ευτυχώς όμως προλάβαμε τα χειρότερα, δυναμώνεις σιγά σιγά και τώρα που ξέρουμε θα προσέχουμε διπλά ε;

Σε βλέπω να χαμογελάς και είναι το καλύτερο δώρο που έχω λάβει εδώ και πολύ καιρό και ευχαριστώ τον Θεό γιατι ξέρω οτι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πολύ χειρότερα.

Πάντα να χαμογελάς...

Πάντα να είσαι καλά...

Πάντα να είσαι δυνατός...

Υ.Γ. Για την Άντα στο Γενικό Κρατικό.

Άντα ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ! Μας στάθηκες στις δύσκολες στιγμές και ας είμασταν άγνωστοι ουσιαστικά.Με το χιούμορ σου, με την καλή σου την καρδιά , με την ανθρωπιά σου μας έδωσες δύναμη και κουράγιο.Να είσαι πάντα καλά εσύ και οικογένεια σου.

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

04
Jun
07

Δεν με βλέπω να πηγαίνω διακοπές φέτος

 

 

 

Λοιπόν η ιστορία έχει ως εξής…

Δουλεύω σε εταιρεία διεθνών μεταφορών…Ο κλάδος των μεταφορών και δη των διεθνών παρουσιάζει κάμψη εδώ και αρκετά χρόνια τα πώς και τα γιατί θέλουν αρκετή ανάλυση και εκτός το ότι δεν έχω διάθεση να μπω σε λεπτομέρειες δεν ενδιαφέρουν και κανένα anyhow.Η “κάμψη” λοιπόν αυτή του χώρου έχει ως αποτέλεσμα να υπάρχουν εταιρείες οι οποίες είναι ένα βήμα πριν την χρεωκοπία. Σε μία από αυτές της εταιρείες δουλεύω εδώ και 4 μήνες. Το αποτέλεσμα όλης αυτής της κατάστασης; Καθυστέρηση πληρωμών, μεγάλη καθυστέρηση πληρωμών . Για να μην αναφέρω απλήρωτες υπερωρίες , απλήρωτα τηλέφωνα που έγιναν στο πλαίσιο του “να βγει η δουλειά” συν την αρκετά ψυχοφθόρα καθιερωμένη επαιτεία κάθε τέλος του μήνα του τύπου:

Εγώ – Πότε θα με πληρώσεις αφεντικούλη;

Αφεντικό ( ο θεός να τον κάνει) – Ω παιδί μου ναι ναι (με την έκπληξη στο μάτι και καλά αμάν ξέχασα ότι πρέπει να σε πληρώσω…) Πάρε 50 έουρος και τα βρίσκουμε.


Εγώ – (από μέσα μου) Τι να τα κάνω ρε μπάζο τα πενήντα; να πάρω σοκολάτες ; μήπως πρέπει να βγάλω και τον μήνα μ’αυτά; Πότε μειώθηκε ο βασικός ρε παιδιά ; Γιατί δεν μου το λέτε να μην γίνομαι ρεζίλι; Άι σιχτίρ και εσύ και η κωλοεταιρεία σου, επιχειρηματίες του κώλου!

Εγώ – (από έξω μου)- Ευχαριστώ κύριε Γ. ! και τα βρίσκουμε ….όταν έχετε


Και όπως καταλαβαίνετε επειδή ο μήνας δεν βγαίνει με 50 έουρος και για δανεικά ούτε λόγος καθότι και περήφανη, βγαίνω ξανά στους δρόμους εις αναζήτηση νέας εργασίας . Και επειδή στην νέα εργασία δεν θα έχω δικαίωμα καλοκαιρινής άδειας ….

ΔΕΝ ΜΕ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΩ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΦΕΤΟΣ

disapointed.gif

 

03
Jun
07

Χρειάζομαι διακοπές

beach.jpg

croatia_brela_1.jpg

coromand-graham.jpg

croatia_lubenice_1.jpg

26_adriatic_from_vlore1.gif

k01-06471.jpg

k00-08751.jpg




Calendar

June 2007
M T W T F S S
    Jul »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

Pages

Ποτέ δεν θα ξεχάσω

Αλκυόνη Παπαδάκη

Είναι κάτι νύχτες, που τ' αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου. Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγοτραγουδούν. Ακόμα κι οι πέτρες. Και τα ξερά κλαδιά. Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου. Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη, ούτ' ένα λουλουδάκι. Ούτ' ένα γλυκό, μπας και σε ξεγελάσει. Θρονιάζεται στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της. «Αυτάααα! Πού είχαμε μείνει;» Σου λέει μ' όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα. Είν' αυτές οι νύχτες, που τ' άστρα κατεβαίνουν χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι. Που όλα σιγοτραγουδούν. Είν' αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς. Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα.

Επισκέπτες

  • 23,087 hits
Add to Technorati Favorites

Top Clicks

  • None