30
Jun
07

Φυγή

Λίγες ώρες μείνανε παιδάκια και την κάνω.

Μονοήμερη στο Αίγιο να κάνουμε και κανά μπάνιο σε θάλασσα της προκόπης . Χιλιόμετρα οι παραλίες , το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να διαλέξεις σε ποιό σημείο θέλεις να κάτσεις. Ταβερνούλες δίπλα στο κύμα , οι τιμές πολύ λογικές , τα πράγματα καθαρά, εξυπηρέτηση πάντα με χαμόγελο. Άλλος κόσμος , άλλη νοοτροπία . Έχουν πιάσει το νόημα οι άνθρωποι , αργοί ρυθμοί , λιγότερο αγχος και πολλά χαμόγελα, δεν χρειάζεται να σε ξέρει ο άλλος για να σε χαιρετήσει.

Το γουστάρω το “χωριό” μου! Δεν υπολείπεται σε τίποτα της Αθήνας (σε έκταση μόνο) . Είναι τόπος φυγής και πάντα έτσι θα το έχω στο μυαλό μου. Μόλις περάσω την Κόρινθο τελείωσε , γίνομαι άλλος ανθρωπος , φεύγουν τα νεύρα , ανοίγει το μυαλό, χαλαρώνω..

Και μόλις φτάσω πια στο σπίτι το πρώτο πράγμα που κάνω ειναι να πάω στην πίσω αυλή , στην μουριά που μετραει χρόνια από τότε που ζούσε ο παππους του μπαμπά μου. Κοιτάω, εντάξει όλα καλά. Πηγαίνω ξανά μπροστά , αδειάζω το αυτοκίνητο και κάθομαι στην μπροστινή αυλή. ( δεν έχει μουριά εδώ , εδώ έχει κληματαριά απλωμένη σαν ταβάνι πάνω απ’τα κεφάλια μας ) .Βάζω κάτι να πιώ και περιμένω.. Πρώτη έρχεται η Χριστίνα όπως πάντα, αγκαλιές/ φιλιά,να μας έρχεσαι πιο συχνά ( μακάρι να μπορούσα να μείνω μόνιμα Χριστινάκι). Σειρά έχει ο Σωτήρης αγκαλιές / φιλιά το κλασικό πιά ” τι κάνεις ζαφειρένια μου; μη με ρωτάτε δεν θυμάμαι πως βγήκε η φράση). Μετά έρχεται η Κωσταντίνα μετά του μικρού Ηλία πάνω στο καροτσάκι/μηχανή (το μικρό είναι όλα τα λεφτά, σκέτο κουκλί!).Τι κάνεις; Πως πάει η δουλειά; (άστα Ντινάκι , μαύρα χάλια). Με τη σειρα έρχονται όλοι, να χαιρετήσουν , να σε δουν, να μάθουν τα νέα σου, να σου πουν τα δικά τους. Έιναι η δεύτερη οικογένεια μας. Μια οικογένεια που την διαλέξαμε δεν την κληρονομήσαμε.

Αν τύχει και σας βγάλει ο δρόμος αυτό το καλοκαίρι ” κάτω από τ’αυλάκι” , αφήστε την νέα εθνική και συνεχίστε από παλιό. Θα σας φάει λίγη ώρα παραπάνω αλλά αξίζει τον κόπο. Απο το ύψος του Ξυλοκάστρου και μετά ο δρόμος προχωράει παραλιακά συνδυάζοντας βουνό απο αριστερά και θάλασσα απο δεξιά(.Ξυλόκαστρο-Δερβένι-Ακράτα – Αιγείρα-Πλάτανος-Τράπεζα- Διακοφτό (αν προλαβαίνετε σταματήστε να κάνετε μπάνιο , θα με θυμηθείτε)-Αίγιο!

Περνώντας απο Αίγιο (πάντα από παλιό) σταματήστε για ένα καφέ στην Παραλία θα μας βρείτε όλους εκεί!


0 Responses to “Φυγή”



  1. Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


Calendar

June 2007
M T W T F S S
    Jul »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

Pages

Ποτέ δεν θα ξεχάσω

Φωτιά στο Αίγιο 10

Φωτιά στο Αίγιο 11

Φωτιά στο Αίγιο 5

More Photos

Αλκυόνη Παπαδάκη

Είναι κάτι νύχτες, που τ' αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου. Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγοτραγουδούν. Ακόμα κι οι πέτρες. Και τα ξερά κλαδιά. Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου. Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη, ούτ' ένα λουλουδάκι. Ούτ' ένα γλυκό, μπας και σε ξεγελάσει. Θρονιάζεται στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της. «Αυτάααα! Πού είχαμε μείνει;» Σου λέει μ' όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα. Είν' αυτές οι νύχτες, που τ' άστρα κατεβαίνουν χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι. Που όλα σιγοτραγουδούν. Είν' αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς. Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα.

Επισκέπτες

  • 22,619 hits
Add to Technorati Favorites

Top Clicks

  • None

%d bloggers like this: