16
Jun
07

Ταξίδι

15 Ιουνίου ένα χρόνο πριν…

Ξεκινήσαμε 8 το πρωί, άργησες να έρθεις.

Ο φόβος ότι είχες αλλάξει γνώμη και δεν θα ερχόσουν με είχε γονατίσει, σε πήρα τηλέφωνο, καμία απάντηση. Ξαφνικά σε βλέπω να έρχεσαι προς το μέρος μου και ηρέμησα, ήρθε σκέφτηκα …ήρθε

Δεν είχα κοιμηθεί όλο το προηγούμενο βράδυ , δεν με είχε αφήσει η αγωνία και η υπερένταση.

Μπήκαμε στο αυτοκίνητο μου και κάθισες δίπλα μου. Γύρισα να σε κοιτάξω και δεν σταμάτησα να σε κοιτάζω σε όλη τη διαδρομή, ήξερα ότι θα ήταν η τελευταία φορά που θα σε έβλεπα. Ήθελα να αποτυπώσω την μορφή σου στην σκέψη μου.Δεν ήθελα να τελειώσει αυτό το ταξίδι, ήθελα να παγώσει ο χρόνος εκεί , να σε βλέπω δίπλα μου, να σου μιλάω. Να είσαι μαζί μου.

Δεν πάγωσε όμως ο χρόνος το ταξίδι μας ήρθε στο τέλος του, και εκείνη η μέρα ήταν η τελευταία που σε είδα.

Προσπάθησα από τότε να πάψω να θυμάμαι αλλά ακόμα είσαι εδώ, κοιτάω τα μάτια σου, ακούω την φωνή σου, αισθάνομαι το άγγιγμα σου.

Ακόμα κοιτάω γύρω μου και περιμένω να σε δω να έρχεσαι.

Κι ας ξέρω ότι δεν θα έρθεις.


0 Responses to “Ταξίδι”



  1. Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


Calendar

June 2007
M T W T F S S
    Jul »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

Pages

Ποτέ δεν θα ξεχάσω

Φωτιά στο Αίγιο 10

Φωτιά στο Αίγιο 11

Φωτιά στο Αίγιο 5

More Photos

Αλκυόνη Παπαδάκη

Είναι κάτι νύχτες, που τ' αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου. Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγοτραγουδούν. Ακόμα κι οι πέτρες. Και τα ξερά κλαδιά. Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου. Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη, ούτ' ένα λουλουδάκι. Ούτ' ένα γλυκό, μπας και σε ξεγελάσει. Θρονιάζεται στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της. «Αυτάααα! Πού είχαμε μείνει;» Σου λέει μ' όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα. Είν' αυτές οι νύχτες, που τ' άστρα κατεβαίνουν χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι. Που όλα σιγοτραγουδούν. Είν' αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς. Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα.

Επισκέπτες

  • 22,619 hits
Add to Technorati Favorites

Top Clicks

  • None

%d bloggers like this: