Μέχρι στιγμής όλα καλά…
Έχω μπει σε μια σειρά , μαθαίνω το πρόγραμμα σιγά σιγά. Βέβαια έχω δρόμο ακόμα αλλά παλεύεται η κατάσταση.
Πάω λοιπόν σήμερα , λέω τις καλημέρες μου , κάθομαι στο γραφείο μου ακουμπάω τον καφέ και αρχίζω και αδειάζω την τσάντα (κινητό, γυαλιά,την καρτούλα εισόδου - εξόδου …κτλ). Ρωτάω την Ε. που ήταν αρκετά ήρεμη (συνήθως είναι στην τσίτα όταν περιμένουμε άφιξη αυτοκινήτου), ήρθε το αυτοκίνητο;
-Όχι..
Χαλαραααααα , σκέφτομαι, ωραία θα περάσουμε σήμερα…
Και πριν προλάβω να χαρώ συνεχίζει η κυρία και λέει:
- Μάλλον εσύ σήμερα θα ασχοληθείς με Τουρκία γιατί η κοπέλα είναι άρρωστη και δεν θα έρθει .
Πρώτο εγκεφαλικό εγώ.
-Μα δεν έχω ασχοληθεί με την Τουρκία καθόλου..
-Το ίδιο πράγμα είναι , δεν αλλάζει κάτι.
Τι λες ρε κοπελιά ; Τι ίδιο έχει η Τουρκία με την Αγγλία; Έχει η Αγγλία τελωνείο, δεσμευμένα προϊόντα; Έχει η Τουρκία τις ίδιες διαδικασίες με την Αγγλία ; Έχει τους ίδιους πελάτες;
Κατέβασα το κεφάλι και στρώθηκα στην δουλειά.
Και αυτό που μου την δίνει είναι ότι θέλεις να ρωτήσεις κάτι και σε κοιτάνε στραβά … τους καθυστερείς βλέπεις.
Αν συνεχίσετε έτσι παιδιά θα την κάνω την μαλακία όσο προσεκτική και αν είμαι. Και αν δεν ήμουν τόσο προσεκτική ξέρετε πόσες φορές θα είχατε τραβήξει τα μαλλιά σας; Χρειάζεται χρόνο για να μάθει ένας άνθρωπος , δεν γίνεται να ανοίξω το κεφάλι μου και να μου τα βάλετε όλα μέσα.
Για ηρεμήστε λίγο…
Με συγχύσατε σήμερα κομπλεξικά άτομα…
Γι’ αυτό τις σιχαίνομαι τις @%#*δευτέρες …
Πάντα κάτι στραβώνει, άσχημα.
Ελπίζω μόνο να μην έχω κάνει καμιά χοντρή μαλακία…
