15 Ιουνίου ένα χρόνο πριν…
Ξεκινήσαμε 8 το πρωί, άργησες να έρθεις.
Ο φόβος ότι είχες αλλάξει γνώμη και δεν θα ερχόσουν με είχε γονατίσει, σε πήρα τηλέφωνο, καμία απάντηση. Ξαφνικά σε βλέπω να έρχεσαι προς το μέρος μου και ηρέμησα, ήρθε σκέφτηκα …ήρθε
Δεν είχα κοιμηθεί όλο το προηγούμενο βράδυ , δεν με είχε αφήσει η αγωνία και η υπερένταση.
Μπήκαμε στο αυτοκίνητο μου και κάθισες δίπλα μου. Γύρισα να σε κοιτάξω και δεν σταμάτησα να σε κοιτάζω σε όλη τη διαδρομή, ήξερα ότι θα ήταν η τελευταία φορά που θα σε έβλεπα. Ήθελα να αποτυπώσω την μορφή σου στην σκέψη μου.Δεν ήθελα να τελειώσει αυτό το ταξίδι, ήθελα να παγώσει ο χρόνος εκεί , να σε βλέπω δίπλα μου, να σου μιλάω. Να είσαι μαζί μου.
Δεν πάγωσε όμως ο χρόνος το ταξίδι μας ήρθε στο τέλος του, και εκείνη η μέρα ήταν η τελευταία που σε είδα.
Προσπάθησα από τότε να πάψω να θυμάμαι αλλά ακόμα είσαι εδώ, κοιτάω τα μάτια σου, ακούω την φωνή σου, αισθάνομαι το άγγιγμα σου.
Ακόμα κοιτάω γύρω μου και περιμένω να σε δω να έρχεσαι.
Κι ας ξέρω ότι δεν θα έρθεις.
